نيز از امور شايع و آشكار ناروايىهاى اخلاقى و معنوى و . . . نسبت به همه‌ى مخلوق است ، ناچار سخط و غضب الهى و آتش جهنم ( نسبت به گناهان بشر ) از آثار ناديده گرفتن آن كمالات خواهد بود ، از اين رو در آخر فراز ، با جمله‌ى « غياث » يا « غياث المستغيثين » جمله‌هاى سه‌گانه پايان داده شده ؛ زيرا كسى كه از آن چنان احسانى محروم است و به فسق و گناه و نتايج آن مبتلاست ، چاره‌اى جز پناهندگى به ذيل عنايات الهى ندارد ، تا از آن ابتلا ، نجات پيدا نمايد . دعاى روز دوازدهم ماه رمضان ( 617 ) « أَللَّهُمَّ ! زَيِّنْ لِى [ زَيِّنّى فِيهِ بِالسِّتْرَ ] ، [ وَارْزُقْنِى ] فِيهِ السَّتْرِ وَالْعَفافَ ، وَاسْتُرْنِى فِيهِ [ وَ أَلْبِسْنِى فِيهِ لِباسَ ] بِلِباسِ [ الصَّبْرِ وَ ] « 1 » الْقُنُوعِ وِالْكَفافِ ، وَ حُلَّنِى فِيهِ بِحُلِىِّ الْفَضْلِ وَ الْإِنْصافِ ، [ وَ نَجِّنِى فِيهِ مِمّا أَحْذَرُ وَ أَخافُ ] [ وَ آمِنِّى فِيهِ مِنْ كُلِّ ما أَخافُ ] بِعِصْمَتِكَ يا عِصْمَةَ الْخائِفِينَ [ بِرَحْمَتِكَ يا أَرْحَمَ الرّاحِمِينَ ! ] » « 2 » خداوندا ! در اين روز پوشيدن و پاكدامنى را در [ نظر ] من بياراى [ و خوب جلوه ده ] ، [ يا : مرا به آن دو بياراى ] ، [ يا : آن دو را روزىام فرما ] و مرا با لباس [ صبر و شكيبايى ] و قناعت و كفاف [ روزى به اندازه كه انسان را از ديگران بىنياز گرداند . ] مستور دار . [ يا : لباس صبر و قناعت و كفاف را به تن من كن ] و با زيورآلات فضل و بخشش و انصاف ورزيدن آراسته كن .

--> ( 1 ) . جاى اين عبارت نسخه بدل در اقبال الاعمال مشخّص نيست ، به احتمال قوى جاى همين جايى كه گذاشته‌ايم‌باشد . ( 2 ) . اقبال الاعمال ، ص 142 .